Sjuul Paradijs veroordeeld geweest voor pedofilie!

Sjuul Paradijs, de 48-jarige hoofdredacteur van De Telegraaf, blijkt in de tachtiger jaren veroordeeld te zijn voor ontucht met minderjarige meisjes.
Als 20-jarige is de twee meter lange en 120 kilo zware Paradijs, toen hij als rechtenstudent in Leiden woonachtig was, opgepakt en veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden voor verboden handelingen met twee buurmeisjes.

Om zijn tweejarig jubileum als hoofdredacteur van ‘de grootste krant van Nederland’ te vieren doet de ferme dikzak, zwaarlijvig geworden van de overgebleven gevulde koeken van zijn paps Ko, die een bakkerij in de Amsterdamse Pijp bezat, een boekje over zichzelf en zijn familie open in een openhartig interview met ‘t DNH-nieuwsblog.

“Mijn pap viel al op jonge kinderen die hij de bakkerij inlokte met koek en snoep dat hij niet meer aan de klanten kon slijten omdat het door schimmels en maden in ‘t deeg onverkoopbaar was geworden. Kinderen kijken daar niet naar.
Mijn God, wat is daar wat afgelebberd en gezuigd in de vroege uurtjes wanneer we door hem met allerlei beloftes achter de oven’s voor het schoolgaan als kleine dwangarbeidertjes te werk werden gesteld. Ach, ja. De vrije jaren zestig, he?”
Sjuul lijkt een traantje weg te pikken terwijl hij doorratelt:
“Er was op een gegeven ogenblik ‘n meisje dat helemaal geen koek luste, maar alleen voor de seks naar de bakkerij kwam, alwaar mijn vader aan mij en mijn zus Edith dan allerlei kunstjes leerde die niks met het bakkersvak te maken hadden, maar meer weg hadden van een leerschool van prostitutie en pedofilie!
Ik liet het allemaal maar over me heen komen en vond het al lang best, zolang de buurmeisjes -die niet ouder waren dan een jaar of tien- maar meededen.
Toen pa stierf in 2003 waren er dan ook opvallend veel vrouwen op de begrafenis aanwezig die niemand kende, maar waarvan ik precies wist hoe ze er onder hun kleren uitzagen! Haha!”

Sjuul lijkt een demonisch lachje niet te kunnen onderdrukken.
“Zo ben ik ook in Leiden terecht gekomen, alwaar ik meende dat iedereen met kleine buurmeisjes rommelden. Totdat de harde realiteit ijskoud op m’n dak viel en ik op het politiebureau kon gaan uitleggen dat die meisjes toch alles allemaal zelf wilden!
Gelukkig maar dat de soep toendertijd wat pedofilie betreft niet zo heet gegeten werd, anders had ik waarschijnlijk nu nog vastgezeten!
Nu leer ik m’n twee zoontjes van negen en tien wat mijn vader ons toen in de bakkerij bijbracht, en geloof me -dat heeft niets met gevulde koeken of Willy Alberti-broodjes te maken!”

“Ach, ja. Het is allemaal zo betrekkelijk. Zo’n grietje van elf wil niets liever dan een stevige tamp in d’r mond, maar als je dan er naar vraagt wanneer ze veertig is hoor je niets anders dan ‘castreren die viezerikken’ en ‘aan de hoogste boom hangen’. Gelukkig maar dat ik door eigen ervaring wijzer ben!”
Op de  vraag waarom hij dan in z’n krant zo veelvuldig afgeeft op ‘pedo’s’ springt hij met zijn dikke kont enigszins -gehinderd door ‘t vele gewicht dat aan de wetten der zwaartekracht wenst te voldoen- van z’n stoel.
“De krant gaat voor alles, DNH! Voor m’n vrouw, mijn kinderen en zelfs voor mijn kleine vriendinnetjes! Anders hoef je ook niet zo een belangrijke job als ik te hebben.
Dat er aan de waarheid zo af en toe iets wordt bijgespijkerd maakt ‘t feit dat we maar liefst 2,5 miljoen abbonnee’s hebben ruimschoots goed.
Al die mensen hoeven toch niet precies te weten wat zich vroeger bij ons in de bakkerij afspeelde?
Trouwens, ze zouden het toch niet geloven!
Vandaar ook dat ik tegen jou zo eerlijk kan zijn. Niemand gelooft me meer na zoveel liegen dat het gedrukt staat, wat ik ook beweer!”

En daarin heeft de hoofdredacteur van de grootste leugenkrant van Nederland voor een maal he-le-maal gelijk!