Pedo-activisme evenzijdig aan kinderemancipatie.

De pedogemeenschap in den lande (en daarbuiten), en dan met name dat deel er van dat door de uitdraging van haar rechten de pedo-onderdrukking en pedohaat wenst tegen te gaan, zoue zich er meer van moeten gewissen dat de seksuele bevrijding en ontlasting van het juk der hetero-overheersing evenwijdig loopt met dat van de jeugd, die en wiens seksualiteit (ontkent en geringschat door de volwassenen) en bestaansrecht immers eveneens door de hetero-hegemonie zodanig verontachtzaamd en geknecht wordt.
Dit besef zou tevens het argument van de hetero uit handen nemen dat pedorechten ‘t belang en welbevinden van het kind altijd in de weg zouden staan.

In feite verschilt ‘t kind en de kinderseksualiteit in geen enkel opzicht in dat van de volwassene. Weliswaar zijn de meeste jonge kinderen door hun lichamelijke onvolgroeidheid niet in staat tot nakomelingen te verwekken, maar men moet goed beseffen dat ‘t wezen van de seksualiteitsbeleven hier eveneens niets van doen heeft!
Nageslacht is slechts een bijzaak van de neiging tot bevrediging van de menselijke seksuele verlangens en niet de hoofdzaak.
Bovendien hebben vooral oudere kinderen al lang de lichamelijke rijpheid bereikt die in principe nodig is om nageslacht te verwekken, en zouden in die zin dus tot eenzelfde vormgeving en uiting van hun seksualiteit, dus seksuele relatie’s, moeten kunnen komen als de volwassene, onbelemmerd door een preutse, antiseksuele moraal.

In de praktijk zijn die seksuele relatie’s en ervaringen en wensen niet gebonden aan een leeftijdsgrens.
De angst van de volwassene heterofiel dat het kind door zijn onrijpheid en onervarenheid geschaad zou kunnen worden door de allereerste opgedane ervaringen moet veelal meer worden bezien als laksheid en nonchalance naar de ontwikkeling van het kind toe, zoals bij zoveel ander kinderleed over geheel de wereld waarin diezelfde antipedofiel niet of slechts matig geinteresseerd is of zelfs vaak de oorzaak van is, dan om werkelijk erbarmen en compassie met de jeugd.
Daarom ook is niet zozeer de vermeende pedoseksuele geaardheid of ‘t gedrag of verlangen een geestelijke afwijking of ‘geestesziekte’ -een gevaar voor het kind-, doch nu juist de antipedofiele overtuiging en ‘t pedofobe gedachtegoed!

De natuur kent in het gevoelsleven van ieder mens van welke leeftijd dan ook -kind of volwassene- geen leeftijdsgrenzen, maar de cultuur die zich deze grens heeft toegeeigend teneinde zijn structuur in het beeld van zijn opvoeding en pedagogie te kunnen staande houden en daarmee zijn overmacht op het kind, ignoreert de ziel van dat kind!
De antipedofiele belemmering van de seksuele geaardheid en ontwikkeling van kinderen echter is in dat opzicht een evengroot hiaat in de groei en bewustwording van de gehele mensheid en dient daarom in de emancipatie van de pedoseksualiteit als grootste obstakel en gevaar daarvan door de manifeste pedofielen bezien te worden.